วันเสาร์ที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2557

จาง เทียนหรัน(วิกิพีเดีย)

จาง เทียนหรัน
จู่ซือลัทธิอนุตตรธรรม
เชื้อชาติชาวฮั่น
สมัยสาธารณรัฐ
เกิด8 สิงหาคม ค.ศ. 1889
จี่หนิง มณฑลซานตง ประเทศจีน
เสียชีวิต29 กันยายน ค.ศ. 1947 (58 ปี)
เฉิงตู มณฑลเสฉวน
บิดาจาง อฺวี้สี่
มารดานางเฉียว
คู่สมรสนางจู
นางหลิว
และนางซุน ฮุ่ยหมิง

จาง เทียนหรัน

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

จาง เทียนหรัน (จีน: 張天然) เป็นจู่ซือรุ่นที่ 18 ซึ่งเป็นรุ่นสุดท้ายของลัทธิอนุตตรธรรม ผู้ปฏิรูปโครงสร้างองค์กรและ
จารีตพิธีกรรมของลัทธิ ซึ่งยังใช้อยู่จวบจนปัจจุบัน จึงถือไว้ว่าเขาเป็นศาสดาของลัทธิอนุตตรธรรมสมัยใหม่[1]

ประวัติ[แก้]

จาง เทียนหรัน มีนามเดิมว่า จาง ขุยเซิง เกิดวันที่ 8 สิงหาคม ค.ศ. 1889 ที่เมืองจี่หนิง มณฑลซานตง ประเทศจีน
สมัยราชวงศ์ชิง เมื่ออายุได้ 19 ปี เขาได้แต่งงานกับสตรีแซ่จู มีธิดาด้วยกัน 1 คน นางจูเสียชีวิตในปีต่อมา 
จางจึงแต่งงานใหม่กับสตรีแซ่หลิว และมีบุตรด้วยกัน 1 คน ชื่อจาง อิงอวี้ เมื่ออายุได้ 22 ปี จาง ชุยเซิงได้เข้ารับราชการ
เป็นทหารที่เมืองหนานจิงและเซี่ยงไฮ้เป็นเวลาหลายปี จนเมื่อทราบข่าวว่าบิดาล้มป่วยจึงลาออกจากกองทัพ เพื่อกลับ
มาดูแลกิจการของครอบครัว[2]

ในปี ค.ศ. 1915 จางได้พบอาจารย์เกิ่ง ศิษย์อาจารย์ลู่ จงอี จู่ซือของลัทธิอนุตตรธรรม ด้วยความเลื่อมใส 
จึงได้ฝากตัวเป็นศิษย์ ได้รับนามทางธรรมว่าเทียนหรัน และติดตามช่วยเหลืออาจารย์เกิ่งเผยแผ่ลัทธิ 
เมื่ออาจารย์เกิ่งเสียชีวิตในปี ค.ศ.1920 จางจึงย้ายไปติดตามรับใช้อาจารย์ลู่แทน จางเผยแผ่
ลัทธิอนุตตรธรรมจนแพร่หลาย และกลายเป็น 1 ใน 7 ศิษย์อาวุโสของอาจารย์ลู่ในเวลาต่อมา
เมื่ออาจารย์ลู่ถึงแก่กรรมในปี ค.ศ. 1925 ได้เกิดความแตกแยกขึ้นภายในลัทธิเพราะศิษย์อาวุโสแต่ละคน
ต่างตั้งตนเป็นใหญ่เป็นอิสระต่อกัน ต่อมาลู่ จงเจี๋ย น้องสาวของอาจารย์ลู่อ้างว่าพระแม่องค์ธรรมได้มา
ประทับทรงประทานอาณัติสวรรค์แต่งตั้งให้ตนเป็นผู้รักษาการจู่ซือไป 12 ปี แต่มีเพียงจางคนเดียวที่ยอมรับ 

หลังจากรักษาการได้ 6 ปี ถึงปี ค.ศ. 1930 จงเจี๋ยจึงประกาศว่าพระแม่องค์ธรรมให้ จาง ขุยเซิงและซุน ซู่เจิน 
รับสืบทอดอาณัติสวรรค์พร้อมกันในฐานะสามีภรรยา ร่วมกันปกครองสำนักต่อในฐานะจู่ซือรุ่นที่ 18 โดยขุยเซิง
ได้นามใหม่ว่า กงฉัง และซู่เจินได้นามใหม่ว่า จื่อซี่[2] แต่กงฉังยังคงเป็นผู้นำหลักของลัทธิ เขาอ้างว่า
ตนเองเป็นพระภาคของพระจี้กง และได้เผยแผ่ลัทธิจนแพร่ไปทั่วลุ่มแม่น้ำแยงซี ส่วนซุนแม้จะมีบทบาทน้อยกว่า
ในช่วงแรก แต่เธอก็ได้รับยกย่องจากกงฉังว่าเป็นพระภาคของพระจันทรปัญญาโพธิสัตว์ (จีน: 月慧菩薩)

จางได้พัฒนาลัทธิอนุตตรธรรมในหลายประการ เช่น แต่งตั้งสาวกคนสนิท 9 คน เป็นเต้าจั่ง[1](จีน: 道長) 
เป็นเหล่าเฉียนเหริน (จีน: 老前人) สาวกชั้นรองลงไปมีเฉียนเหริน (จีน: 前人) เตี่ยนฉวนซือ (จีน: 點傳師) 
เจี่ยงซือ และถันจู่ (จีน: 壇主) ตามลำดับ ...ในด้านพิธีกรรมนอกจากการอ้างสิ่งศักดิ์สิทธิ์ประทับทรงประทาน
โอวาทที่กระบะทรายแล้ว ได้เริ่มใช้เด็กอายุ 12 ปีมาฝึกฝนเพื่อทำหน้าที่เป็นคนทรงโดยเฉพาะเรียกว่า "ร่างสามคุณ" 
(จีน: 三才 ซันไฉ) โดยจางเป็นผู้ควบคุมการฝึกเอง[3]

ในปี ค.ศ. 1935 จางตัดสินใจย้ายศูนย์กลางของลัทธิจากเมืองจี่หนาน มณฑลซานตง ไปอยู่เมืองเทียนจิน 
ประเทศแมนจู (รัฐหุ่นเชิดของจักรวรรดิญี่ปุ่น) เจ้าหน้าที่รัฐหลายคนเข้าเป็นสมาชิกของลัทธิ และสนับสนุนลัทธิ
จนแพร่หลายอย่างมากในพื้นที่ที่ญี่ปุ่นยึดครอง[4] ลัทธิอนุตตรธรรมเชื่อว่าสงครามครั้งนี้จะเป็นความยากลำบาก
ครั้งสุดท้าย และญี่ปุ่นจะเป็นผู้นำสันติภาพมาสู่โลก[3] เมื่อแมนจูเรียถูกจีนยึดกลับคืนมาได้ในปี ค.ศ. 1945 
ทั้งรัฐบาลพรรคก๊กมินตั๋งและพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศจีนจึงดำเนินการปราบปรามลัทธิอนุตตรธรรมอย่างหนัก 
โทษฐานที่เข้าสนับสนุนการปกครองของญี่ปุ่น

ผลจากการปราบปรามลัทธิ ทำให้จาง เทียนหรัน เริ่มมีสุขภาพย่ำแย่ลง จนถึงแก่กรรมวันที่ 29 กันยายน ค.ศ. 1947 
เวลาประมาณ 20:00 น. ในระหว่างเยือนเมืองเฉิงตู มณฑลเสฉวน หลังจากเสียชีวิตได้ 5 วัน ซุน ฮุ่ยหมิง 
ได้เชิญวิญญาณของจางมาเข้าทรง จึงทราบว่าเขาต้องการให้ฟังศพที่เชิงเขาหนันผิง เมืองหางโจว มณฑลเจ้อเจียง 
สาวกของเขาจึงประกอบพิธีฝังตามนั้นใน 1 เดือนให้หลัง
ต่อมาพระแม่องค์ธรรมได้ประทับทรงประกาศว่าจาง เทียนหรัน ได้รับอริยฐานะเป็นเทียนหรันกู่ฝอ (จีน: 天然古佛)[2]

อ้างอิง[แก้]

  1. ↑ Jump up to:1.0 1.1 "A Study of the Yiguan Dao (Unity Sect) and its Development in the Penensular Malaysia". The University of British Columbia. 1997. สืบค้นเมื่อ 25 March 2014.
  2. ↑ Jump up to:2.0 2.1 2.2 ศุภนิมิต, พระพุทธบรรพจารย์เทียนหยาน, กรุงเทพฯ : ส่งเสริมคุณภาพชีวิต, ม.ป.ป.
  3. ↑ Jump up to:3.0 3.1 Religion and Democracy in Taiwan, pg. 67-9
  4. Jump up↑ Edward L. Davis, Yiguan Dao, Encyclopedia of contemporary Chinese culture, Routledge

ขอบคุณข้อมูลทั้งหมดจาก
https://th.wikipedia.org/wiki/%E0%B8%88%E0%B8%B2%E0%B8%87_%E0%B9%80%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B8%A2%E0%B8%99%E0%B8%AB%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B8%99

วันศุกร์ที่ 21 มีนาคม พ.ศ. 2557

ยุคสามกัปสุดท้าย(วิกิพีเดีย)



ยุคสามกัปสุดท้าย
จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
_____________________________________
ยุคสามกัปสุดท้าย(จีน: 三期末劫) เป็นความเชื่อทางอันตวิทยา

ของลัทธิบัวขาว และได้สืบทอดมาจนกลายเป็นคำสอนหลักของลัทธิ

อนุตตรธรรมในปัจจุบัน[2]ความเชื่อนี้ระบุว่าในช่วงปลายกัป

พระแม่องค์ธรรมได้แบ่งธรรมกาล (陽) ออกเป็น 3 ยุค คือ 

ยุคเขียวของพระทีปังกรพุทธเจ้า 

ยุคแดงของพระศากยมุนีพุทธเจ้า ซึ่งสิ้นสุดไปแล้ว 

และปัจจุบันคือยุคขาวของพระเมตไตรยพุทธเจ้า[3]

พัฒนาการ

ศาสนาพุทธในประเทศจีนมีความเชื่อว่าโลกกำลังเข้าสู่ยุคเสื่อม

เนื่องจากเป็นช่วงปลายกัป ลัทธิบัวขาวซึ่งเกิดขึ้นสมัยราชวงศ์หยวน

ได้รับความเชื่อนี้แล้วนำมาพัฒนาต่อว่า เพื่อช่วยเหลือสรรพสัตว์ให้

พ้นทุกข์ พระแม่องค์ธรรมได้แบ่งธรรมกาลออกเป็น 3 ยุค คือ 

ยุคเขียว ยุคแดง และยุคขาว แต่ละยุคได้ส่งพระพุทธเจ้ามาปกครอง

แตกต่างกัน เพื่อทำหน้าที่ฉุดช่วยสรรพสัตว์ 

โดยยุคเขียวเป็นของพระทีปังกรพุทธเจ้า 

ยุคแดงของพระศากยมุนีพุทธเจ้า 

และยุคขาวของพระเมตไตรยพุทธเจ้าซึ่งจะมาถึงในอนาคต 

เมื่อสิ้นสุดแต่ละยุคจะมีงานชุมนุมชื่อหลงหัวฮุ่ย (จีน: 龍華會) จัด

ขึ้นที่วิมานของพระแม่องค์ธรรม[4] เพื่อให้ผู้ที่บรรลุธรรมในแต่ละยุคได้

มาประชุมร่วมฉลองกันและถวายรายงานต่อพระแม่องค์ธรรม ความ

เชื่อนี้ได้สืบทอดและพัฒนาต่อมาในลัทธิเซียนเทียนเต้าและลัทธิ

อนุตตรธรรมตามลำดับ


ลัทธิอนุตตรธรรมยังได้ผสานความเชื่อเรื่องสามกัปสุดท้ายเข้ากับ

ความเชื่อเรื่องไตรรัตน์ โดยถือว่าแต่ละยุคมีลัญจกรและสัจคาถา

กำกับแต่งต่างกัน ดังนี้

ภาพบน : วิธีประสานมือเป็นลัญจกรรูปรากบัวประจำยุคขาว

ธรรมกาลระยะเวลาผู้ปกครองธรรมกาลรหัสคาถาลัญจกรจำนวนภัยพิบัติจำนวนผู้บรรลุธรรม (คน)งานชุมนุมอริยะ
ยุคเขียว1886 ปี (3,086-1,200 ก่อน ค.ศ.)พระทีปังกรพุทธเจ้าอู๋เลี๋ยงโซ่วฝอ (จีน: 無量壽佛)รูปใบบัว9200,000อิงเถาฮุ่ย (櫻桃會)
ยุคแดง3,114 ปี (1,200 ก่อน ค.ศ. - ค.ศ. 1912)พระศากยมุนีพุทธเจ้าหนันอู๋อาหมีถัวฝอ (จีน: 南無阿彌陀佛)รูปดอกบัว18200,000ผันเถาฮุ่ย (蟠桃會)
ยุคขาว10,800 ปี (ค.ศ. 1912 - ปัจจุบัน)พระเมตไตรยพุทธเจ้าอู๋ไท่ฝอหมีเล่อ (จีน: 無太佛彌勒)[5]รูปรากบัว819,600,000หลงหัวฮุ่ย (龍華會)

อ้างอิง[แก้]

  1. Jump up↑ ศภนิมิต (นามแฝง), คุณวิเศษแห่งวิถีอนุตตรธรรม, พิมพ์ครั้งที่ 2, กรุงเทพฯ : ส่งเสริมคุณภาพชีวิต, ม.ป.ป., หน้า 70-71
  2. Jump up↑ "Three Stages Final Kalpa". Encyclopedia of Taiwan. 2013. สืบค้นเมื่อ 6 February 2014.
  3. Jump up↑ ศุภนิมิต, สายทอง (พงศาธรรม ๑), กรุงเทพฯ : ส่งเสริมคุณภาพชีวิต, ม.ป.ป., หน้า 18-21
  4. Jump up↑ Naquin, Susan (1976). "Inspiration: The Organization and Ideology of White Lotus Sects". Yale University Press. สืบค้นเมื่อ 6 February 2014.
  5. Jump up↑ Introduction to I Kuan Dao Cult, TAOLEAKS.ORG, Retrieved 6 February 2014

---------____________________________________---------



จากข้างบนเรื่อง ยุคสามกัปสุดท้าย เป็นผลงานที่เพื่อนเราได้ทำเอาไว้ใน...วิกิพีเดีย...
หลังจากที่วิกิพีเดียคลอดผลงานเปิดโปงลัทธินี้มาหลายเรื่องแล้ว 

เรื่องนี้ก็ช่วยยืนยันได้ว่าลัทธินี้ป่าวประกาศมาตลอดว่ายุคของ
พระพุทธเจ้าโคดมหมดไปแล้วจริง ๆ ซึ่งการแต่งเรื่องนี้ขึ้นมาก็ไม่มีหลักฐานอะไรมาอ้างอิงได้ และถ้าหากว่ายุคของพระพุทธเจ้าโคดมหมดแล้วจริง ๆ ก็แปลว่าการเข้าวัด ไส่บารต ฟังเทศน์ คงจะไม่ทันเวลาและไม่มีประโยชน์ซะแล้วสำหรับลัทธินี้แต่กระนั้นก็อาจจะไปด้วยประเพณีที่ขัดเสียไม่ได้ แต่อย่างไรก็คงจะไม่ทันสมัยเท่ากับไปเข้าสถานธรรมในลัทธิจะดีกว่าเป็นใหน ๆ 

แต่ผมแปลกใจอยู่อย่างนึงนะว่า ทำไมตัวเลขผู้บรรลุธรรมในยุคขาว

ซึ่งเป็นอนาคตแท้ ๆ แต่ทำไมถึงได้มีออกมาบอกกันแล้วคือ 9,600,000 คน 

ทั้ง ๆ ที่ตามความเชื่อของลัทธินี้ยุคขาวยังไม่หมดไป 

แต่ปรากฏว่าตัวเลขคนบรรลุธรรมที่จะได้ไปงานเลี้ยง... หลงฮว่าฮุ่ย

บนนิพพานกลับมีออกมาก่อน 

อ้าว...แบบนี้ก็แสดงว่าถูกกำหนดมาแล้วน่ะสิ 

หวยล๊อก  เลขล๊อก  ใช่ใหม่แบบนี้???

ถ้างั้นลูกศิษย์คนใหนที่ไม่ได้อยู่ในโผที่พระแม่ล๊อกไว้

ทำดีให้ตายก็คงไม่ได้ไปงาน หลงฮว๋าฮุ่ย หรอกนะคราบ !