จาง เทียนหรัน(วิกิพีเดีย)

จาง เทียนหรัน
จู่ซือลัทธิอนุตตรธรรม
เชื้อชาติ	ชาวฮั่น
สมัย	สาธารณรัฐ
เกิด	8 สิงหาคม ค.ศ. 1889 จี่หนิง มณฑลซานตง ประเทศจีน
เสียชีวิต	29 กันยายน ค.ศ. 1947 (58 ปี) เฉิงตู มณฑลเสฉวน
บิดา	จาง อฺวี้สี่
มารดา	นางเฉียว
คู่สมรส	นางจู นางหลิว และนางซุน ฮุ่ยหมิง

จาง เทียนหรัน

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

จาง เทียนหรัน (จีน: 張天然) เป็นจู่ซือรุ่นที่ 18 ซึ่งเป็นรุ่นสุดท้ายของลัทธิอนุตตรธรรม ผู้ปฏิรูปโครงสร้างองค์กรและ

จารีตพิธีกรรมของลัทธิ ซึ่งยังใช้อยู่จวบจนปัจจุบัน จึงถือไว้ว่าเขาเป็นศาสดาของลัทธิอนุตตรธรรมสมัยใหม่^[1]

ประวัติ[แก้]

จาง เทียนหรัน มีนามเดิมว่า จาง ขุยเซิง เกิดวันที่ 8 สิงหาคม ค.ศ. 1889 ที่เมืองจี่หนิง มณฑลซานตง ประเทศจีน

สมัยราชวงศ์ชิง เมื่ออายุได้ 19 ปี เขาได้แต่งงานกับสตรีแซ่จู มีธิดาด้วยกัน 1 คน นางจูเสียชีวิตในปีต่อมา 

จางจึงแต่งงานใหม่กับสตรีแซ่หลิว และมีบุตรด้วยกัน 1 คน ชื่อจาง อิงอวี้ เมื่ออายุได้ 22 ปี จาง ชุยเซิงได้เข้ารับราชการ

เป็นทหารที่เมืองหนานจิงและเซี่ยงไฮ้เป็นเวลาหลายปี จนเมื่อทราบข่าวว่าบิดาล้มป่วยจึงลาออกจากกองทัพ เพื่อกลับ

มาดูแลกิจการของครอบครัว^[2]

ในปี ค.ศ. 1915 จางได้พบอาจารย์เกิ่ง ศิษย์อาจารย์ลู่ จงอี จู่ซือของลัทธิอนุตตรธรรม ด้วยความเลื่อมใส 

จึงได้ฝากตัวเป็นศิษย์ ได้รับนามทางธรรมว่าเทียนหรัน และติดตามช่วยเหลืออาจารย์เกิ่งเผยแผ่ลัทธิ 

เมื่ออาจารย์เกิ่งเสียชีวิตในปี ค.ศ.1920 จางจึงย้ายไปติดตามรับใช้อาจารย์ลู่แทน จางเผยแผ่

ลัทธิอนุตตรธรรมจนแพร่หลาย และกลายเป็น 1 ใน 7 ศิษย์อาวุโสของอาจารย์ลู่ในเวลาต่อมา

เมื่ออาจารย์ลู่ถึงแก่กรรมในปี ค.ศ. 1925 ได้เกิดความแตกแยกขึ้นภายในลัทธิเพราะศิษย์อาวุโสแต่ละคน

ต่างตั้งตนเป็นใหญ่เป็นอิสระต่อกัน ต่อมาลู่ จงเจี๋ย น้องสาวของอาจารย์ลู่อ้างว่าพระแม่องค์ธรรมได้มา

ประทับทรงประทานอาณัติสวรรค์แต่งตั้งให้ตนเป็นผู้รักษาการจู่ซือไป 12 ปี แต่มีเพียงจางคนเดียวที่ยอมรับ 

หลังจากรักษาการได้ 6 ปี ถึงปี ค.ศ. 1930 จงเจี๋ยจึงประกาศว่าพระแม่องค์ธรรมให้ จาง ขุยเซิงและซุน ซู่เจิน 

รับสืบทอดอาณัติสวรรค์พร้อมกันในฐานะสามีภรรยา ร่วมกันปกครองสำนักต่อในฐานะจู่ซือรุ่นที่ 18 โดยขุยเซิง

ได้นามใหม่ว่า กงฉัง และซู่เจินได้นามใหม่ว่า จื่อซี่^[2] แต่กงฉังยังคงเป็นผู้นำหลักของลัทธิ เขาอ้างว่า

ตนเองเป็นพระภาคของพระจี้กง และได้เผยแผ่ลัทธิจนแพร่ไปทั่วลุ่มแม่น้ำแยงซี ส่วนซุนแม้จะมีบทบาทน้อยกว่า

ในช่วงแรก แต่เธอก็ได้รับยกย่องจากกงฉังว่าเป็นพระภาคของพระจันทรปัญญาโพธิสัตว์ (จีน: 月慧菩薩)

จางได้พัฒนาลัทธิอนุตตรธรรมในหลายประการ เช่น แต่งตั้งสาวกคนสนิท 9 คน เป็นเต้าจั่ง^[1](จีน: 道長) 

เป็นเหล่าเฉียนเหริน (จีน: 老前人) สาวกชั้นรองลงไปมีเฉียนเหริน (จีน: 前人) เตี่ยนฉวนซือ (จีน: 點傳師) 

เจี่ยงซือ และถันจู่ (จีน: 壇主) ตามลำดับ ...ในด้านพิธีกรรมนอกจากการอ้างสิ่งศักดิ์สิทธิ์ประทับทรงประทาน

โอวาทที่กระบะทรายแล้ว ได้เริ่มใช้เด็กอายุ 12 ปีมาฝึกฝนเพื่อทำหน้าที่เป็นคนทรงโดยเฉพาะเรียกว่า "ร่างสามคุณ" 

(จีน: 三才 ซันไฉ) โดยจางเป็นผู้ควบคุมการฝึกเอง^[3]

ในปี ค.ศ. 1935 จางตัดสินใจย้ายศูนย์กลางของลัทธิจากเมืองจี่หนาน มณฑลซานตง ไปอยู่เมืองเทียนจิน 

ประเทศแมนจู (รัฐหุ่นเชิดของจักรวรรดิญี่ปุ่น) เจ้าหน้าที่รัฐหลายคนเข้าเป็นสมาชิกของลัทธิ และสนับสนุนลัทธิ

จนแพร่หลายอย่างมากในพื้นที่ที่ญี่ปุ่นยึดครอง^[4] ลัทธิอนุตตรธรรมเชื่อว่าสงครามครั้งนี้จะเป็นความยากลำบาก

ครั้งสุดท้าย และญี่ปุ่นจะเป็นผู้นำสันติภาพมาสู่โลก^[3] เมื่อแมนจูเรียถูกจีนยึดกลับคืนมาได้ในปี ค.ศ. 1945 

ทั้งรัฐบาลพรรคก๊กมินตั๋งและพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศจีนจึงดำเนินการปราบปรามลัทธิอนุตตรธรรมอย่างหนัก 

โทษฐานที่เข้าสนับสนุนการปกครองของญี่ปุ่น

ผลจากการปราบปรามลัทธิ ทำให้จาง เทียนหรัน เริ่มมีสุขภาพย่ำแย่ลง จนถึงแก่กรรมวันที่ 29 กันยายน ค.ศ. 1947 

เวลาประมาณ 20:00 น. ในระหว่างเยือนเมืองเฉิงตู มณฑลเสฉวน หลังจากเสียชีวิตได้ 5 วัน ซุน ฮุ่ยหมิง 

ได้เชิญวิญญาณของจางมาเข้าทรง จึงทราบว่าเขาต้องการให้ฟังศพที่เชิงเขาหนันผิง เมืองหางโจว มณฑลเจ้อเจียง 

สาวกของเขาจึงประกอบพิธีฝังตามนั้นใน 1 เดือนให้หลัง

ต่อมาพระแม่องค์ธรรมได้ประทับทรงประกาศว่าจาง เทียนหรัน ได้รับอริยฐานะเป็นเทียนหรันกู่ฝอ (จีน: 天然古佛)^[2]

อ้างอิง[แก้]

1. ↑ ^{Jump up to:1.0 1.1} "A Study of the Yiguan Dao (Unity Sect) and its Development in the Penensular Malaysia". The University of British Columbia. 1997. สืบค้นเมื่อ 25 March 2014.
2. ↑ ^{Jump up to:2.0 2.1 2.2} ศุภนิมิต, พระพุทธบรรพจารย์เทียนหยาน, กรุงเทพฯ : ส่งเสริมคุณภาพชีวิต, ม.ป.ป.
3. ↑ ^{Jump up to:3.0 3.1} Religion and Democracy in Taiwan, pg. 67-9
4. Jump up↑ Edward L. Davis, Yiguan Dao, Encyclopedia of contemporary Chinese culture, Routledge

ขอบคุณข้อมูลทั้งหมดจาก

https://th.wikipedia.org/wiki/%E0%B8%88%E0%B8%B2%E0%B8%87_%E0%B9%80%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B8%A2%E0%B8%99%E0%B8%AB%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B8%99

ยุคสามกัปสุดท้าย(วิกิพีเดีย)

ยุคสามกัปสุดท้าย
จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
_____________________________________
ยุคสามกัปสุดท้าย(จีน: 三期末劫) เป็นความเชื่อทางอันตวิทยา

ของลัทธิบัวขาว และได้สืบทอดมาจนกลายเป็นคำสอนหลักของลัทธิ

อนุตตรธรรมในปัจจุบัน^[2]ความเชื่อนี้ระบุว่าในช่วงปลายกัป

พระแม่องค์ธรรมได้แบ่งธรรมกาล (陽) ออกเป็น 3 ยุค คือ 

ยุคเขียวของพระทีปังกรพุทธเจ้า 

ยุคแดงของพระศากยมุนีพุทธเจ้า ซึ่งสิ้นสุดไปแล้ว 

และปัจจุบันคือยุคขาวของพระเมตไตรยพุทธเจ้า^[3]

พัฒนาการ

ศาสนาพุทธในประเทศจีนมีความเชื่อว่าโลกกำลังเข้าสู่ยุคเสื่อม

เนื่องจากเป็นช่วงปลายกัป ลัทธิบัวขาวซึ่งเกิดขึ้นสมัยราชวงศ์หยวน

ได้รับความเชื่อนี้แล้วนำมาพัฒนาต่อว่า เพื่อช่วยเหลือสรรพสัตว์ให้

พ้นทุกข์ พระแม่องค์ธรรมได้แบ่งธรรมกาลออกเป็น 3 ยุค คือ 

ยุคเขียว ยุคแดง และยุคขาว แต่ละยุคได้ส่งพระพุทธเจ้ามาปกครอง

แตกต่างกัน เพื่อทำหน้าที่ฉุดช่วยสรรพสัตว์ 

โดยยุคเขียวเป็นของพระทีปังกรพุทธเจ้า 

ยุคแดงของพระศากยมุนีพุทธเจ้า 

และยุคขาวของพระเมตไตรยพุทธเจ้าซึ่งจะมาถึงในอนาคต 

เมื่อสิ้นสุดแต่ละยุคจะมีงานชุมนุมชื่อหลงหัวฮุ่ย (จีน: 龍華會) จัด

ขึ้นที่วิมานของพระแม่องค์ธรรม^[4] เพื่อให้ผู้ที่บรรลุธรรมในแต่ละยุคได้

มาประชุมร่วมฉลองกันและถวายรายงานต่อพระแม่องค์ธรรม ความ

เชื่อนี้ได้สืบทอดและพัฒนาต่อมาในลัทธิเซียนเทียนเต้าและลัทธิ

อนุตตรธรรมตามลำดับ

ลัทธิอนุตตรธรรมยังได้ผสานความเชื่อเรื่องสามกัปสุดท้ายเข้ากับ

ความเชื่อเรื่องไตรรัตน์ โดยถือว่าแต่ละยุคมีลัญจกรและสัจคาถา

กำกับแต่งต่างกัน ดังนี้

ภาพบน : วิธีประสานมือเป็นลัญจกรรูปรากบัวประจำยุคขาว

ธรรมกาล	ระยะเวลา	ผู้ปกครองธรรมกาล	รหัสคาถา	ลัญจกร	จำนวนภัยพิบัติ	จำนวนผู้บรรลุธรรม (คน)	งานชุมนุมอริยะ
ยุคเขียว	1886 ปี (3,086-1,200 ก่อน ค.ศ.)	พระทีปังกรพุทธเจ้า	อู๋เลี๋ยงโซ่วฝอ (จีน: 無量壽佛)	รูปใบบัว	9	200,000	อิงเถาฮุ่ย (櫻桃會)
ยุคแดง	3,114 ปี (1,200 ก่อน ค.ศ. - ค.ศ. 1912)	พระศากยมุนีพุทธเจ้า	หนันอู๋อาหมีถัวฝอ (จีน: 南無阿彌陀佛)	รูปดอกบัว	18	200,000	ผันเถาฮุ่ย (蟠桃會)
ยุคขาว	10,800 ปี (ค.ศ. 1912 - ปัจจุบัน)	พระเมตไตรยพุทธเจ้า	อู๋ไท่ฝอหมีเล่อ (จีน: 無太佛彌勒)[5]	รูปรากบัว	81	9,600,000	หลงหัวฮุ่ย (龍華會)

อ้างอิง[แก้]

1. Jump up↑ ศภนิมิต (นามแฝง), คุณวิเศษแห่งวิถีอนุตตรธรรม, พิมพ์ครั้งที่ 2, กรุงเทพฯ : ส่งเสริมคุณภาพชีวิต, ม.ป.ป., หน้า 70-71
2. Jump up↑ "Three Stages Final Kalpa". Encyclopedia of Taiwan. 2013. สืบค้นเมื่อ 6 February 2014.
3. Jump up↑ ศุภนิมิต, สายทอง (พงศาธรรม ๑), กรุงเทพฯ : ส่งเสริมคุณภาพชีวิต, ม.ป.ป., หน้า 18-21
4. Jump up↑ Naquin, Susan (1976). "Inspiration: The Organization and Ideology of White Lotus Sects". Yale University Press. สืบค้นเมื่อ 6 February 2014.
5. Jump up↑ Introduction to I Kuan Dao Cult, TAOLEAKS.ORG, Retrieved 6 February 2014

หมวดหมู่:

• ลัทธิบัวขาว
• ลัทธิอนุตตรธรรม
• อันตวิทยา

---------____________________________________---------

จากข้างบนเรื่อง ยุคสามกัปสุดท้าย เป็นผลงานที่เพื่อนเราได้ทำเอาไว้ใน...วิกิพีเดีย...หลังจากที่วิกิพีเดียคลอดผลงานเปิดโปงลัทธินี้มาหลายเรื่องแล้ว 

เรื่องนี้ก็ช่วยยืนยันได้ว่าลัทธินี้ป่าวประกาศมาตลอดว่ายุคของพระพุทธเจ้าโคดมหมดไปแล้วจริง ๆ ซึ่งการแต่งเรื่องนี้ขึ้นมาก็ไม่มีหลักฐานอะไรมาอ้างอิงได้ และถ้าหากว่ายุคของพระพุทธเจ้าโคดมหมดแล้วจริง ๆ ก็แปลว่าการเข้าวัด ไส่บารต ฟังเทศน์ คงจะไม่ทันเวลาและไม่มีประโยชน์ซะแล้วสำหรับลัทธินี้แต่กระนั้นก็อาจจะไปด้วยประเพณีที่ขัดเสียไม่ได้ แต่อย่างไรก็คงจะไม่ทันสมัยเท่ากับไปเข้าสถานธรรมในลัทธิจะดีกว่าเป็นใหน ๆ 

แต่ผมแปลกใจอยู่อย่างนึงนะว่า ทำไมตัวเลขผู้บรรลุธรรมในยุคขาว

ซึ่งเป็นอนาคตแท้ ๆ แต่ทำไมถึงได้มีออกมาบอกกันแล้วคือ 9,600,000 คน 

ทั้ง ๆ ที่ตามความเชื่อของลัทธินี้ยุคขาวยังไม่หมดไป 

แต่ปรากฏว่าตัวเลขคนบรรลุธรรมที่จะได้ไปงานเลี้ยง... หลงฮว่าฮุ่ย

บนนิพพานกลับมีออกมาก่อน 

อ้าว...แบบนี้ก็แสดงว่าถูกกำหนดมาแล้วน่ะสิ 

หวยล๊อก  เลขล๊อก  ใช่ใหม่แบบนี้???

ถ้างั้นลูกศิษย์คนใหนที่ไม่ได้อยู่ในโผที่พระแม่ล๊อกไว้

ทำดีให้ตายก็คงไม่ได้ไปงาน หลงฮว๋าฮุ่ย หรอกนะคราบ !

ซุน ฮุ่ยหมิง(วิกิพีเดีย)

ซุน ฮุ่ยหมิง

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

ซุน ฮุ่ยหมิง (จีน: 孫慧明) เป็นจู่ซือคนสุดท้ายของลัทธิอนุตตรธรรม

ประวัติ[แก้]

ซุน ฮุ่ยหมิง มีนามเดิมว่า ซุน ซู่เจิน (จีน: 孫素真) เกิดที่อำเภอซั่น เมืองเหอเจ๋อ 
มณฑลซานตง จักรวรรดิชิง รัชสมัยจักรพรรดิกวังซวี่ เมื่อวันที่ 16 ตุลาคม ค.ศ. 1895 
ได้เข้าเป็นสมาชิกลัทธิอนุตตรธรรมในสมัยที่ลู่ จงอี เป็นจู่ซือรุ่นที่ 17 ได้รับศาสนนาม
ว่าฮุ่ยหมิง เธอได้พบกับจาง ขุยเซิง ทั้งสองได้ช่วยกันเผยแผ่ลัทธิอนุตตรธรรมจนแพร่
หลาย ขุยเซิงมีภรรยาคนแรกแซ่จู แต่เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1909 เขาจึงสมรสใหม่กับสตรี
แซ่หลิว และรับซู่เจินเป็นภรรยาคนที่สอง (ที่ยังมีชีวิตอยู่) โดยอ้างว่าทำตามพระประสงค์
ของสวรรค์ และยกย่องซู่เจินว่าเป็นพระภาคของพระจันทรปัญญาโพธิสัตว์ 
(จีน: 月慧菩薩)

เมื่ออาจารย์ลู่ถึงแก่กรรมในปี ค.ศ. 1925 ก็เกิดความแตกแยกขึ้นภายในลัทธิเพราะศิษย์
อาวุโสแต่ละคนต่างตั้งตนเป็นใหญ่เป็นอิสระต่อกัน ต่อมาลู่ จงเจี๋ย น้องสาวของอาจารย์ลู่
อ้างว่าพระแม่องค์ธรรมได้มาประทับทรงประทานอาณัติสวรรค์แต่งตั้งให้ตนเป็นผู้รักษาการ
จู่ซือไป 12 ปี แต่มีเพียงขุยเซิงคนเดียวที่ยอมรับ หลังจากรักษาการได้ 6 ปี ถึงปี 
ค.ศ. 1930 จงเจี๋ยจึงประกาศว่าพระแม่องค์ธรรมให้ขุยเซิงและซู่เจินรับสืบทอดอาณัติสวรรค์
ร่วมกันปกครองสำนักต่อในฐานะจู่ซือรุ่นที่ 18 และโดยขุยเซิงได้นามใหม่ว่ากงฉัง และซู่
เจินได้นามใหม่ว่าจื่อซี่^[1] แต่กงฉังยังคงเป็นผู้นำหลักของลัทธิ และสามารถเผยแพร่ลัทธิ
จนแพร่หลายไปทั่วลุ่มแม่น้ำแยงซี

เมื่อกงฉังถึงแก่กรรมในปี ค.ศ. 1947 ได้เกิดความแตกแยกขึ้นอีกในสำนักเพราะ 
จาง อิงอวี้ (บุตรชายคนเดียวของกงฉัง) และฮุ่ยหมิงต่างอ้างตนเป็นผู้นำลัทธิสืบต่อ
จากกงฉัง ฮุ่ยหมิงได้เปรียบกว่าเพราะได้รับแต่งตั้งเป็นจู่ซือคู่กับกงฉังมาตั้งแต่แรก 
เธอยังอ้างว่าสิ่งศักดิ์สิทธิ์ได้ประกาศผ่านร่างทรง (ซันไฉ) รับรองความชอบธรรมของเธอ
ให้ปกครองสำนัก นอกจากนี้จื่อซี่ยังอ้างตนเป็นพระภาคหนึ่งของพระแม่องค์ธรรมเอง
ด้วย^[2] สาวกลัทธิอนุตตรธรรมส่วนมากจึงสนับสนุนฮุ่ยหมิง ทำให้เธอได้เป็นผู้นำสูงสุด
มานับแต่นั้น

ลัทธิอนุตตรธรรมในสมัยฮุ่ยหมิงถูกทางการปราบปรามอย่างหนัก เธอจึงลี้ภัยไปอยู่ฮ่องกง
ในปี ค.ศ. 1949 อยู่กัวลาลัมเปอร์ช่วงปี ค.ศ. 1951-2 แล้วย้ายกลับไปฮ่องกง สุดท้ายย้าย
ไปอยู่ไต้หวันตั้งแต่ปี ค.ศ. 1954 ขณะนั้นทางการไต้หวันยังถือว่าลัทธิอนุตตรธรรมเป็นลัทธิ
เถื่อน เธอจึงต้องเก็บตัวอยู่ตลอดจนกระทั่งล้มป่วยและเสียชีวิตในเวลาต่อมา

ก่อนเสียชีวิต ฮุ่ยหมิงตั้งใจจะให้ Li Wensi บุตรบุญธรรมของตน ได้สืบตำแหน่งต่อเป็นจู่ซื่อ
รุ่นที่ 19 แต่ Li Wensi ถูกจับติดคุกในปี ค.ศ. 1953 จนตลอดชีวิต ส่วนฮุ่ยหมิงก็ถึงแก่กรรม
เมื่อวันที่ 4 เมษายน ค.ศ. 1975 ทำให้ไม่มีใครได้เป็นจู่ซือต่อ แม้จะมีหลายคนอ้างตนเป็น
จู่ซือรุ่นที่ 19 แต่ก็ไม่ได้รับการยอมรับจากสาวกส่วนใหญ่ ซุน ฮุ่ยหมิงจึงเป็นจู่ซือคนสุดท้าย
ของลัทธิอนุตตรธรรม หลังมรณกรรมของเธอได้มีการประกาศว่าพระแม่องค์ธรรมประทาน
อริยฐานะให้เธอเป็นจงหัวเซิ่งหมู่ (จีน: 中华圣母)^[3]

ข้อมูลจาก-ซุนฮุ่ยหมิง

อ้างอิง[แก้]

1. Jump up↑ ศุภนิมิต, พระพุทธบรรพจารย์เทียนหยาน, กรุงเทพฯ : ส่งเสริมคุณภาพชีวิต, หน้า 31
2. Jump up↑ Religion and Democracy in Taiwan
3. Jump up↑ ศุภนิมิต, สายทอง 3, กรุงเทพฯ : ส่งเสริมคุณภาพชีวิต, 62-4

ลู่ จงอี(วิกิพีเดีย)

ลู่ จงอี

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

ลัทธิอนุตตรธรรมเชื่อว่าพระศรีอริยเมตไตรยแบ่งภาคมาเกิดเป็น ลู่ จงอี (จีน: 路中一) เพื่อสืบต่อพงศาธรรม
เป็นจู่ซือรุ่นที่ 17 ในประเทศจีนและเป็นจู่ซือองค์แรกในธรรมกาลยุคขาว

ประวัติ[แก้]

ลู่ จงอีเกิดที่เมืองจี้หนิง มณฑลซานตง เมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม ค.ศ. 1849 ครอบครัวมีฐานะยากจน 
กำพร้าบิดามารดาตั้งแต่ยังเล็ก จึงอยู่อาศัยกับน้องสาวชื่อลู่ จงเจี๋ย เพียงสองคน 
เมื่ออายุได้ 22 ปี จงอีจึงไปสมัครเป็นทหารเพื่อหารายได้มาจุนเจือครอบครัว

ในปี ค.ศ. 1895 ขณะอายุได้ 46 ปี จงอีได้รับวิวรณ์จากพระแม่องค์ธรรมทางความฝันว่า 
ถึงเวลาที่ท่านต้องเริ่มพันธกิจโปรดสัตว์แล้ว ให้ไปขอรับถ่ายทอดเต๋าจากอาจารย์
หลิว ชิงซฺวี (ศิษย์ของหวัง เจฺว๋อี ผู้ก่อตั้งลัทธิอนุตตรธรรม) ซึ่งเป็นจู่ซือของลัทธิอนุตตรธรรม
อยู่ในขณะนั้น จงอีจึงตัดสินใจลาออกจากราชการ ไปตามหาอาจารย์หลิว ชิงซวี โดยมีเงิน
ที่เก็บสะสมไว้ติดตัวอยู่ 100 ตำลึง เมื่อได้พบอาจารย์หลิว จงอีก็ได้รับเต๋า โดยเสียเงินทั้ง
100 ตำลึงที่มีอยู่เป็นค่าธรรมเนียม

หลังจากรับเต๋าแล้ว จงอีก็ทำงานเป็นคนงานตักน้ำผ่าฟื้นในสำนักของอาจารย์หลิวนั้น 
ต่อมาพระแม่องค์ธรรมก็ประทับทรงในกระบะทราย บอกให้อาจารย์หลิวมอบตำแหน่งจู่ซือ
ให้กับพระศรีอริยเมตไตรยคือลู่ จงอี อาจารย์หลิวจึงประกาศแก่บรรดาศิษย์ว่าตนเองชรา
มากแล้ว ศิษย์ที่ได้รับอาณัติสวรรค์แล้วให้แยกย้ายกันไปฝึกปฏิบัติและเผยแพร่เต๋ากันเอง
ต่อไป ส่วนลู่ จงอี ได้สืบทอดตำแหน่งจู่ซือต่อจากอาจารย์หลิวในปี ค.ศ. 1905 ต่อมา 
ลู่ จงอีได้รับแนะนำจากพระแม่องค์ธรรมซึ่งมาประทับทรงในกระบะทรายว่าให้กลับไปตำ
หนักกวนอิม

ลู่ จงอี นึกถึงลู่ จงเจี๋ย น้องสาว จึงกลับไปหาน้องสาวที่เมืองจี้หนิง แล้วเล่าถึงเหตุการณ์ที่
ตนเองได้รับเต๋า น้องสาวของจงอีเกิดความศรัทธา จึงร่วมกับพี่ชายเผยแพร่เต๋าต่อไปจน
แพร่หลาย มีผู้ติดตามเป็นสาวกมากมายหลายพันคน รวมทั้งจาง เทียนหรัน และ
ซุน ฮุ่ยหมิง ซึ่งมาเข้าสำนักในปี ค.ศ. 1918

ลู่ จงอี ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1925 สิริอายุได้ 76 ปี

หลังมรณกรรม[แก้]

หลังจากลู่ จงอี ถึงแก่มรณกรรมแล้ว พระแม่องค์ธรรมได้ประทับทรงในกระบะทราย ประกาศ
ว่า ลู่ จงอี ได้รับอริยฐานะเป็น “จินกงจู่ซือ” (จีน: 金公祖师) และหลังจากมรณกรรมได้
100 วัน อาจารย์ลู่ได้เข้าสิงร่างบุรุษชาวมณฑลซานซีชื่อหยาง ชุนหลิง ซึ่งไม่เคยรู้จักลัทธิ
อนุตตรธรรมมาก่อน นายหยางเดินทางมาที่สถานธรรมที่เมืองจี้หนัน มณฑลซานตง และ
ถ่ายทอดโอวาท 2 ครั้ง คือคัมภีร์ “จินกงเมี่ยวเตี่ยน” และคัมภีร์ “หมีเล่อเจินจิง” ทั้งสอง
คัมภีร์ถือเป็นคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์ประจำลัทธิอนุตตรธรรม

ขอบคุณข้อมูลจาก - ลู่ จงอี

อ้างอิง[แก้]

• ปฐมธรรมาจารย์แห่งธรรมกาลยุคขาว, ศุภนิมิต แปลและเรียบเรียง, กรุงทพฯ : ส่งเสริมคุณภาพชีวิต, ม.ป.ป.,
• สายทอง 3, ศุภนิมิต แปลและเรียบเรียง, กรุงทพฯ : ส่งเสริมคุณภาพชีวิต, ม.ป.ป.,